Nuance 37: Hay en Sef Thissen

Algemeen directeur Hay Thissen is 58 en noemt zichzelf met lichte ironie ‘senior’. Ooit was hij de jonge man die op zijn 23e de aandelen van zijn vader overnam. Dat ging niet zonder druk. Hij wilde naar de marine, aangetrokken door avontuur en uniform. Zijn vader reageerde nuchter: als jij dat doet, verkoop ik de zaak. De oprichter van het familiebedrijf werd geboren in 1927 en was gevormd door oorlog en schaarste. Ondernemen was overleven en zélf kiezen geen optie. Complimenten waren schaars. “Als je het goed deed, hoorde je niets. Als je het fout deed, wist je het meteen,” zegt Hay. Er spreekt geen verwijt uit zijn stem, eerder historisch besef. Het was een andere tijd. Maar één besluit nam hij vroeg: als hij zelf kinderen zou hebben, zou hij het anders doen.

Van werkvloer naar directiekamer

Naast hem zit zijn zoon Dominic, 25 jaar oud. Ook hij nam op zijn 23e zijn eerste aandelenpakket over. Het verschil zit in de route. Dominic begon onderaan. Productie, logistiek, magazijn. Later volgden binnen- en buitendienst, sales en interne organisatie. “Ik stond sowieso met 1-0 achter,” zegt hij. “Ik was de zoon van de baas.” Die omweg leverde hem geloofwaardigheid op. Hij kent de processen, spreekt de taal van de werkvloer en weet waar knelpunten zitten. Medewerkers zien niet alleen de opvolger, maar ook iemand die het bedrijf van binnenuit begrijpt.

Hay had verwacht tot zijn pensioen door te gaan. Tot Dominic zei: pap, ik wil. Sindsdien is opvolging geen toekomstmuziek meer, maar dagelijkse realiteit. Wat opvalt, is de manier waarop vader en zoon met elkaar spreken. Ze verschillen van mening, soms stevig. Maar de ondertoon is respect. “Degene met de beste onderbouwing krijgt gelijk,” zegt Dominic. “Niet degene met de meeste aandelen.” Toen een nieuw ERP-systeem moest worden ingevoerd, voelde Hay de spanning van een mislukte implementatie uit het verleden. Dominic wilde doorpakken. Groter zelfs.

Hay liet los. “Als er iemand is van wie ik afhankelijk wil zijn,” zegt hij, “dan is het mijn bloedeigen zoon.”  De overstap werd een succes. Niet ondanks, maar dankzij vertrouwen. Hay: “Uiteindelijk bouw je geen bedrijf voor jezelf, maar voor de mensen die na je komen. Dat heb ik van mijn vader geleerd. Misschien niet in woorden, maar wel in daden. Alleen probeer ik het nu met iets meer ruimte en iets meer vertrouwen te doen.”

De oudere generatie die zich laat meenemen door de jongere. Het is een subtiele maar wezenlijke verschuiving. De vraag wat ze hun jongere zelf zouden adviseren, brengt een korte stilte. Hay zegt dat ondernemen topsport is. Dat hij Dominic vooral wil meegeven om af en toe stil te staan en te genieten. Dominic rondt zijn master af aan Nyenrode Business Universiteit, wordt vader en runt ondertussen een groeiend bedrijf. “Ik doe alles tegelijk,” zegt hij met een glimlach die ambitie verraadt. Sef luistert en knikt. Hij herkent de ambitie, het tempo, de drang om vooruit te gaan. Maar hij voegt er iets aan toe dat minder over strategie gaat en meer over leven: “Je kunt de tijd niet terugdraaien. Dus je moet wel durven kiezen. En dan ook achter die keuze blijven staan.”

Alles komt goed

Wanneer de kinderen hun vaders advies mogen geven, draait het gesprek om. Dominic verzekert Hay dat het allemaal goed komt. Loepy wil haar vader meegeven dat hij ook soms op de ‘pauzeknop’ mag drukken “Je mag trots terugkijken en zien wat er al is bereikt.” Beide vaders herkennen de neiging om altijd vooruit te kijken. Tijdens een recente eindejaarsbijeenkomst bij Hela werd een film vertoond met alle mijlpalen van het jaar. Pas toen realiseerde Hay zich echt wat er is neergezet. Normaal wordt zoiets afgevinkt en gaan ze door. Misschien is dat de kern van dit familieverhaal. Niet het verschil tussen commercie en kunst. Niet de spanning tussen oud en jong, maar de bereidheid om het anders te doen dan voorheen, zonder het verleden te ontkennen.

“Uiteindelijk neem je niets mee, behalve herinneringen”, zegt Hay aan het eind van het gesprek. In een ruimte waar het over aandelen, systemen en strategie gaat, klinkt dat als een relativering van formaat. De sauzen zullen blijven stromen. Producties zullen in première gaan. Systemen worden vernieuwd. Maar wat hier werkelijk wordt overgedragen, van generatie op generatie, is vertrouwen. En het besef dat continuïteit meer is dan eigendom alleen.