Nuance 32: Truus van Gaal

Truus en Louis zijn even in Nederland voor Louis’ controle (bij hem is in 2022 prostaatkanker geconstateerd – red.), Youp van ’t Hek’s verjaardag en de Van Gaal familiereünie, altijd rond de trouwdag van zijn overleden ouders. Daarna gaan ze snel weer naar hun huis in Portugal: “We vliegen niet voor elk dingetje terug naar Nederland maar daar hebben we wel eens woorden over. Ik wil lunchen met vriendinnen in Rotterdam of naar een leuk feestje. ‘Dan ga je toch alleen?’ Maar hij vindt het niet leuk als ik er niet ben.” Toch, ze maakt graag tijd voor Nuance, naar aanleiding van het jaarlijkse Spieren voor Spieren-gala dat maar liefst ruim 2,1 miljoen euro opleverde voor kinderen met een spierziekte. Dat wordt gesteund door Crowe Foundation.

Moordjob
Voor het gastvrouw zijn op zo’n groots gala draait Truus haar hand niet om, als voormalig Hoofd Evenementen van Nationale Nederlanden: “Toen mijn moeder overleed na een herseninfarct, was ik 16. Ik ben een mulomeisje. Ik ben in september jarig dus had vroeg eindexamen gedaan en eind mei al vakantie. Mijn vader wilde dat ik de havo ging doen, ik had goede cijfers. Ik was alleen thuis, mijn zussen en broers waren al het huis uit. Ik wilde dus vakantiewerk bij mijn vader doen, bij RVS Verzekeringen waar hij procuratiehouder was. Dat mocht, en ik zou na de zomer naar de havo gaan, daar was ik al voor opgegeven. Maar het werk als telefoniste, met nog zo’n ouderwets pluggensysteem, was een warm bad. Ik vond het geweldig. De oudere dames pamperden me: ‘ach, je moeder overleden’. Ik mocht blijven van mijn baas dus ik vroeg of hij met mijn vader wilde praten: ‘nee, dat moet je zelf doen’. Ik heb wel mijn tranen misbruikt: ‘ik wil niet alleen thuiskomen’. Mijn vader werkte keihard en was nooit voor 18.00 of 19.00 uur thuis. En mijn moeder zat niet meer ’s middags klaar met thee en pindarotsjes. Mijn vader ging overstag maar ik moest wel opleidingen doen; handelscorrespondentie, steno, bij Schoevers. Van telefoniste werd ik receptioniste – helemaal interessant, iedereen ontvangen – en later afdelings- en directiesecretaresse.

Toen RVS overging naar NN, kon mijn baas me niet direct meenemen maar wel in een andere functie. Het bedrijf gaf toen al veel geld uit aan sponsoring maar er gebeurde verder niet veel mee; ik moest relatiemarketing gaan doen en dat was destijds pionieren. Oud-sportjournalist Frits Suèr was al in dienst voor het sportsponsoringbeleid, maar we deden ook aan cultuursponsoring en veel donaties; dat lag bij mij, rechtstreeks onder de raad van bestuur. Het werd een moordjob, geweldig, maar ook keihard werken. Het werd een afdeling van twaalf mensen. En omdat ik aardig mijn talen spreek, mocht ik vaak mee naar het buitenland, vooral naar voetbal- en volleybaltoernooien. NN heeft het volleybal op de kaart gezet.” Truus rijgt de ene smeuïge anekdote aan het andere verhaal vol bekende namen uit haar immense netwerk, doorspekt met directe uitspraken (“Ajax is altijd gedoe”) en met – nog steeds – het Rotterdams accent op de achtergrond. Zelfspot en relativeringsvermogen zijn haar niet vreemd. Ze vertelt beeldend en met smaak over haar veeleisende en drukke baan, over dat ze haar mannetje moest staan in de sport- en relatiemarketingwereld die nog ver verwijderd was van MeToo.

Uithangbord
Haar indrukwekkende achtergrond in relatiemarketing komt nog steeds van pas, vertelt ze: “Op dat punt voelen we elkaar aan. Wanneer Louis ergens voor wordt gevraagd, doe ik het voorwerk. We filteren ook. Louis wordt voor zo veel dingen gevraagd bij het komend EK, dan heeft hij geen minuut rust. Dus kijken we de wedstrijden rustig thuis, drankje en hapje erbij. Op het vliegveld in Faro vorige week ging hij wel veertig keer mee op de foto: ‘het hoort erbij ’, zegt hij dan. Toen Louis als bondscoach werd gevraagd voor het hoofd-ambassadeurschap voor Spieren voor Spieren, wilde men mij er meteen bij hebben, vanwege mijn netwerk en zijn naam natuurlijk als uithangbord. We zijn nu nog ere ambassadeurs en doen nog veel voor de Stichting, en met plezier.

Onze betrokkenheid blijft, het is een geweldige stichting waar geen geld over de balk wordt gesmeten.” Voor de rest genieten ze samen echt van het leven: “Al hebben we verschillende interesses. Louis is gek van golf, daar heb ik het geduld niet voor. Dan ga ik wandelen. Niet erg, je hoeft niet alles samen te doen. In Portugal volgt Louis nog steeds het voetbal. Hij kan na het weekend trots zeggen dat hij negen wedstrijden heeft gezien. Nou, gefeliciteerd, haha! Maar ik vind het voetbal ook nog steeds leuk, hoor.”

Al bijna dertig jaar is Truus de echtgenote van Louis, maar niet alleen ‘de vrouw van’. Schoorvoetend zette ze haar succesvolle carrière als Hoofd Evenementen bij Nationale Nederlanden, later ING, opzij om Louis naar Barcelona te volgen. Ze delen lief en leed en zijn nog immer gelukkig samen. Hun ogenschijnlijke tegenstellingen – Amsterdam-Rotterdam, Ajax versus Feyenoord, op de voor- en achtergrond – vormen juist een prima combinatie. Truus staat niet graag in de spotlights en geeft liever geen interviews: “Eén bekende Nederlander in het huishouden is genoeg”. Haar enige interview was aan Nouveau, “na jaren vragen”. Daarin vertelt ze hoe het is om ‘de vrouw van’ te zijn: “Mensen zeggen weleens dat hij geen humor heeft, maar we lachen váák. We hebben de grootste lol samen. Maar met vreemden kijkt hij de kat uit de boom. Zijn houding is dan een soort schild, en ik ben er om het ijs te breken.